Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında derin bir yara izi vardı. Savaşta kafasına bir mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin bakılan Danca tesisinde uzun süre bakım alıyor. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve kalemleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın sakın!” demekle sürüyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile ortamında zorlanıyordu.
Psikolog uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini toplantıya duyurdu.
Aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez başladı.
Kış aylarında ben, birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Anne ve nine kapalıydı. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman çok koptu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.
Baba Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak yatak gece saatlerinde işemeye!” dedi. Rahman mahçup odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok kültürlüce.
Toplantıda ailenin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.
İlerleyen zamanlarda Rahman okulda koşarken, kapıya. Bir şey olmadı fakat hissi acı duydu, uzun yoğun ağladı. Onu teselli etmek amacıyla elini tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir adet boya kalemleri koydum. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde boya kalemleriyle bir karalarken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı çıkarıp önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl başka bir okulda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.
Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca polis kayıtlarına geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup problemli çocukların bakıldığı bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemKurultay ikinci gününde 160 kişilik Parti Meclisi ve YDK üyeleri seçildi
GündemPortekiz’de barınma hakkı mücadelesi çadır eylemleriyle yeni bir boyut kazandı
Gündem